Od fregat do „floty roju”. Doktrynalna rewolucja marynarki wojennej Iranu w dobie jej zniszczenia.

 Marynarka wojenna Iranu: zniszczenie i zmiana doktrynalna.

Marynarka wojenna Iranu została zniszczona w kampanii amerykańskiej. Największe okręty wojenne, fregaty rakietowe, zostały zniszczone w ciągu pierwszych 14 dni.

Obecna marynarka wojenna, jeśli możemy to tak nazywać, to flota kutrów patrolowych i bojowych oraz minimalistycznych okrętów podwodnych. To już jest mała część tej potęgi, jaka była, bo irańska marynarka wojenna w skali sąsiedzkiej słaba nie była.

Teraz irańska marynarka przechodzi zmiany doktrynalne i możliwości działań poprzez straty wojenne.

Kutry bojowe i minimalistyczne okręty podwodne to główna siła obecnej marynarki i wokół tego obecnie będzie się rozwijał rozwój technologiczny. Działania asymetryczne staną się głównym stylem walki i to doktrynalnym stylem walki przez wiele lat.

W ramach tej nowej doktryny Iran zaprezentował nowy kuter bojowy.

Zaprezentowano okręt „27 Radżab” w Teheranie na Placu Rewolucji.

Okręt ma wygląd kutra bojowego dostosowany do działań asymetrycznych i walki w ramach floty komarów. To niezwykła jednostka o jednorazowej dużej sile ognia, która pozwala uderzyć duży statek czy okręt i poważnie go uszkodzić w obszarze Cieśniny Ormuz. 

Co więc wiemy o tym okręcie?

Kadłub typu Trimaran: Aby zapewnić stabilność małej i lekkiej łodzi przy wysokich falach, zastosowano konstrukcję trójkadłubową (trimaran). To właśnie ta architektura ma pozwalać jednostce na bezpieczne manewrowanie i rozwijanie dużych prędkości przy fali sięgającej 3 metrów wysokości (stan morza 5).

Uzbrojenie rakietowe: Potwierdziły się doniesienia o dwóch morskich pociskach manewrujących (cruise) o zasięgu aż 700 km. Na dostępnych zdjęciach prezentujących tył i nadbudówkę okrętu wyraźnie widać charakterystyczne, prostokątne kontenery startowe zamontowane nad pokładem.

Zastosowanie doktrynalne: Umieszczenie rakiet dalekiego zasięgu na tak małej jednostce pozwala Iranowi realizować doktrynę walki asymetrycznej w zupełnie nowym wymiarze. „27 Radżab” może operować w rojowych strukturach blisko własnego brzegu lub w Cieśninie Ormuz, będąc jednocześnie w stanie razić cele strategiczne oddalone o setki kilometrów, co drastycznie utrudnia przeciwnikowi obronę przed takim atakiem.

Wydajność: Prędkość do 100 węzłów (ok. 185 km/h), zdolność do operowania na falach o wysokości do 3 metrów.

Mobilność: Okręt może być przewożony na platformach transportowych.

Nowy rozdział w marynarce wojennej Iranu.

Widzimy prawdopodobnie nowy rozdział w historii marynarki Iranu: małe, minimalistyczne okręty.

Kutry, minimalistyczne okręty podwodne i różnego rodzaju drony morskie.

Czy taki styl walki ma szansę powodzenia wobec statków? TAK. Wobec okrętów i lotnictwa? Prawdopodobnie NIE, ale z zaznaczeniem, że trzeba byłoby stworzyć system wojsk połączonych okrętów, lotnictwa, systemów nabrzeżnych w UAE i Arabii Saudyjskiej.

Bo w przyszłości, nawet nie tak dalekiej, za kilka lat będą setki małych okrętów różnego rodzaju, które będą zdolne do rażenia celów poprzez przeciążenie obrony tych okrętów. To jest nowe wyzwanie w obszarze Zatoki i w tym kierunku Iran pójdzie, bo zobaczyli, że ten styl walki jest efektywny i przyniósł im zwycięstwo, czyli terrorystyczną blokadę Cieśniny Ormuz.

Wytyczam jako pierwszy nową rolę marynarki wojennej Iranu w przyszłości, bo nikt na tę chwilę nie mówi, jaka marynarka będzie w przyszłości. Według mnie Iran jeszcze będzie musiał analizować i wyciągnąć wnioski z tej wojny, natomiast flota małych okrętów już jest wnioskiem, że naprawdę warto mieć ten system walki i połączyć go z okrętami dużymi z silną obroną przeciwlotniczą, bądź zrezygnować z tego, na co szansa jest ze względu na problemy finansowe.

Prywatna ochrona na statkach będzie musiała powrócić tak samo jak eskorta marynarek wojennych z różnych państw, które ustanowią misje ochrony żeglugi.

Czas na analizę i wyciąganie wniosków pełnych będzie jeszcze czas na to. Iran przejdzie rewolucję i będziemy to obserwować.